Loginstatus

 




 

Loopkalender







LoopFestival Leidsche Rijn 2017

 

Foto's

U bent hier: Home › voorpagina › Diever 2013

Diever 2013

Denderen door het Drents Friese Wold

Toen we Diever binnenreden wees niets er op dat hier vandaag een van de mooiste marathons van Nederland zou worden gelopen. In het fraaie Drentse esdorpje was het rustig, maar de enkele dorpeling die we tegenkwamen en de weg vroegen naar het Dingspilhuus bleek uiterst vriendelijk en behulpzaam.

In het Dingspilhuus alle ruimte om je rustig om te kleden en voldoende stoelen en tafels voor ontspanning voor de wedstrijd. Geen wachtrij voor de dames wc, wel een stel zenuwachtige kerels in de rij bij de mannentoilet die voor hun marathon nog wat gewicht kwijt wilden raken.

Onze marathonmannen oogden ontspannen, Dick en Rob leken goed voorbereid, in vorm en hadden zin in deze natuurmarathon.

Om de deelnemers aan de marathon te eren had de organisatie direct na de start twee kleine rondjes door het dorp in het parcours opgenomen, waar ze luid werden toegejuicht door een twintigtal toeschouwers. De rest van hun tocht zou tot de finish zonder publiek zijn: deze marathon loop je zelf en door het kleine aantal deelnemers (ca. 150) kan het zomaar een eenzame strijd worden.

De 18 man/vrouw grote Trecho-afvaardiging bestond uit lopers en wandelaars, een flinke groep ging lekker wandelen, waarbij ze maar liefst 23 km aflegden en de route zo slim hadden gekozen dat er mooie ontmoetingen waren met de hardlopers. Op de 10 km wedstrijd startten Rita, Herbert en Teus, de halve marathon had Marjan, Els, Mary-Lou, Lou, Piet Verlaan, Trees en ondergetekende aan de start. Op elke afstand een kleine 200 deelnemers, dus  geen gedring bij de start.

De halve marathon startte een uur na de hele onder een vriendelijk zonnetje. Na drie km betonnen fietspad het bos in, vanaf dat punt tot de laatste kilometer alleen maar half verharde fietspaden die ons in een mooie lus door het schitterende licht glooiende Drents Friese Wold leidden. We passeerden heidevelden, loof- en dennenbossen, deels bevroren vennetjes en hadden schitterende vergezichten. Maar het was een wedstrijd en toen ik in de gaten had dat Trees bij de dames op de tweede plek lag besloot ik haar te gaan hazen. In het verleden was dat vaak omgekeerd, nu zou ik wat terug kunnen doen. Bij km 4 passeerden we de dame die tot dat moment aan de leiding ging. In straf tempo er op en erover. Tot 13 km gingen we zo door, er leek geen vuiltje aan de lucht. Ook niet toen een klein groepje lopers zich bij ons aansloot, ik deed braaf het kopwerk en zag vanuit mijn ooghoeken regelmatig een oranje shirt waarin ik Trees vermoedde. Opeens hoorde ik Trees mijn naam roepen, ze was weggevallen uit het groepje en zag dat ik voortvarend bezig was om haar tegenstandster te hazen. Dat kon toch niet de bedoeling zijn. Snel liet ik me afzakken en pikte Trees weer op. Uit de donkere wolken die dreigend op ons waren gekomen daalden nu grote vlokken sneeuw neer, die de dennenbomen en het pad fraai wit kleurden. Wat een magnifiek gezicht! Willemiek, de dame die nu op de eerste plek lag liep eerst nog van ons weg, maar haar groepje begeleiders viel uiteen en langzaam maar zeker werd het gaatje met haar kleiner. Bij de drankpost op 16 km haalden we haar weer in. Maar we raakten haar niet kwijt, ze beet zich vast en zo liep ik daar met twee oranje dames in mijn kielzog. Weer vergiste ik me toen Trees even moest lossen. Honderd meter liep ik weer de verkeerde vrouw te hazen… Deze fout gelukkig snel hersteld en weer in de achtervolging. Bij de 20 km was het gedaan met Willemiek, Trees had nog wat bewaard voor de laatste km en denderde haar voorbij, waarbij ik moeite had om de nu ontketende Trees bij te houden. Na tweede plaatsen in Eindhoven en Schoorl, nu een heuse overwinning en direct bij de finish een mooie bos bloemen.

Onderweg naar de warme douche kwamen we Lou tegen, hij was gestopt na 4 km omdat hij zich niet lekker voelde. De overigens goede organisatie had geen plek meer in de bezemwagen, dus restte Lou niets anders dan terug te wandelen. Gelukkig ging het al snel beter met Lou en was hij op tijd bij de finish om fris gedoucht en warm aangekleed Els binnen te halen.

Er viel op deze dag verder weinig meer te klagen. Zelfs Dick en de Trechosupporterschare die onder aanvoering van Annet uren lang bij de finish Trecholopers en –loopsters binnenhaalde klaagden maar heel even. Dick trad in mijn voetsporen, met maagproblemen en overgeven tijdens een marathon, alleen bewaarde ik dit in Kasterlee voor de laatste 5 meter, terwijl Dick bij km 25 in de problemen kwam en vanaf dat punt met slappe benen nog net kon wandelen en dribbelen. Uitstappen komt kennelijk niet in zijn woordenboek voor.  Zijn eerste reactie kort na de finish: “Wat een k..marathon”,  later toen hij al wat hersteld was, klonk ook bij hem de waardering voor de route en de ontmoeting met de schattige lammetjes op de heide. Dick kwam bijna een uur na Rob binnen, die vrolijk lachend de afstand in 3 uur 35 had afgelegd. Maar dat betekende voor de supporters wel wachten, wachten, ongerust worden, wachten en ondertussen elke finishende loper van een stevig applaus voorzien, zo hielden we in ieder geval de handen warm. Toen Dick uiteindelijk opdoemde waren we blij en opgelucht, maar tot op het bot verkleumd en door onze voorraad melige grappen. Snel naar het warme Dingspilhuus en vandaar even later naar restaurant het Keernpunt waar we heerlijk gegeten hebben en de verhalen over deze loop alsmaar sterker werden. Het was een prachtige dag geweest, hier komen we graag nog een keer terug, weer of geen weer.

 



   

Aanmelden nieuwe leden

« Oktober 2017 »
M D W D V Z Z
25 26 27 28 29 30 1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 31 1 2 3 4 5

Zoek in site





Trecho facebook
Facebook

Ik vind dit leuk


Ogenblik a.u.b. ...