Loginstatus

 




 

Loopkalender







LoopFestival Leidsche Rijn 2017

 

Foto's

U bent hier: Home › Info › verslagen › new york 2010

new york 2010

‘TAKE A DEEP BREATH AND ENJOY THE MOMENT’, was de tekst die op een reclamevliegtuigje stond die vloog boven het startterrein van de New York City Marathon. Van Trecho liepen Wilfred, Margreet, Lou en ik mee.

Ik weet gewoon niet waar ik zal beginnen! Het was één grote onderdompeling van enthousiaste massa’s mensen. Ik begin maar bij het begin: Het ophalen van de startnummers. In een hal te vergelijken met de jaarbeurs. Alles was superstrak georganiseerd. In rijen sjokten we langs alle verschillende loketten in de voor ons al bekende kleuren, waar we nummers, shirts, ‘D-tags’, tasjes e.d. konden halen. En veel rekkenvol mooie herinneringsshirts waren te koop. ’s Middags deden we de kennismakingsloop in het Central Park. Daar verkenden we de finish. Toen we er met een groep mensen van onze organisatie rek- en strekoefeningen deden hadden we al behoorlijk wat bekijks. Na afloop renden Wilfred, Lou en ik naar het hotel. Ook al een hele belevenis, tusen alle yellow cabs, fietstaxi’s en limousines.

 

De dag daarna op zaterdag was de ‘Friendships run’. Alle nationaliteiten waren aanwezig. Het startte bij het gebouw van de Verenigde Naties. De kippenvelmomenten begonnen zich veelvuldig aan te dienen. Heel indrukwekkend, hierbij liepen veel mensen met vlaggen, vaandels en bijzondere kledij. En de meeste Nederlanders waren goed vertegenwoordigd met de welbekende oranje outfit. Na afloop werden er veel t-shirts geruild. Als je alle nationaliteiten zo broederlijk bij elkaar ziet, dan begrijp je niet dat er oorlog is in de wereld.

En dan zondag: de dag van de wedstrijd. We moesten vroeg uit bed om op tijd over de Verrazanobrug te zijn. Dat is één van de rituelen die horen bij de New York marathon. Rijen bussen kwamen aan bij de startterreinen en daar liepen zo’n 40.000 mensen rond in oude kleding. Die kleding wordt achtergelaten voor de daklozen in New York. Ook hadden veel mensen bedjes en slaapzakken bij zich. De sfeer op de startterreinen was te vergelijken met die op een popfestival. Er werd op meerdere podia muziek gemaakt. Rijen UPS-wagens voor alle bagage. En natuurlijk: rijen mensen bij rijen dixies. We zijn in het midden van het terrein gaan liggen/zitten genieten van alles wat er om ons heen gebeurde. Wilfred en Lou moesten naar het oranje vak en Margreet en ik naar het groene. (Doordat we in verschillende bussen hebben gezeten, hebben we elkaar daar helemaal niet gezien. Te veel mensen)



En toen de start van de eerste wave. Een enorme knal. Het lied: ‘New York’ van Frank Sinatra schalt door de luidsprekers. Het is inmiddels prachtig weer. Na een half uur starten Wilfred en Lou in de tweede wave. Margreet en ik worden opgeroepen om klaar te gaan staan bij de startvakken voor de derde wave. Na de winderige Verrazano brug lopen we in Brooklyn een oorverdovende massa toeschouwers tegemoet. En dat duurt voort tot aan de finish. .... Het is één groot feest. Alleen op de vele bruggen is het stil, (Daar is het dan ook het zwaarste om te lopen, geen publiek en gemeen vals plat!) maar na elke brug weer drommen mensen. Onderweg heel veel bands en koren met gospel singers. En vooral de percussiebands zweepten je op. Daar kreeg ik vleugels van. En al het water en Gatorate: goed spul, maar zo veel! Bij iedere mile weer een kleverig wegdek! Veel vrijwilligers met oranje poncho’s (zodat ze zelf niet nat werden) deelden het uit. De First Avenue is eindeloos! Die miljoenen toeschouwers die allemaal vinden dat je er nog goed uitziet! Bedankt! Daar waren ook de meeste Nederlandse supporters. Via de Bronx weer op weg naar Central Park, maar eerst nog een stuk over de Fifth Avenue. En ja hoor: het Central Park is mooi, maar heftig: Weer heuvels! De finish is dan al hoorbaar, maar we gaan eerst het park weer uit om daarna toch weer in het park te finishen. Hier ook toeschouwers, rijendik! Die slepen iedereen er doorheen. Na de finish worden we ‘behangen’ met medailles, tasjes met voedsel en alu-reddingdekens. Zelfs aan een plakker werd gedacht, zodat je de deken niet zelf bij elkaar hoefde te houden. We sjokten langs alle rijen UPS-vrachtwagens om onze kleding op te halen en daarna nog een eind lopen om het park uit te kunnen. Een beetje stijf, moe maar voldaan en ontzettend trots kijken we terug op een geweldige dag!
‘WE DID IT!’ was de aanhef van de tekst die ik kort na onze belevenissen op de marathon naar veel vrienden en familie s.m.s.te. We hebben het gedaan. Dat waar we maanden naar toe hebben geleefd: De marathon van New York.

Els Schrijvers.


   

Aanmelden nieuwe leden

« November 2017 »
M D W D V Z Z
30 31 1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 1 2 3

Zoek in site





Trecho facebook
Facebook

Ik vind dit leuk


Ogenblik a.u.b. ...